(czwartek) 14 kwietnia 2016

Widziałam się wczoraj z dziewczyną w której się zakochałam od pierwszego wejrzenia, było to półtorej roku temu, a ostatni raz ją widziałam ponad 8 miesięcy temu, nie miałyśmy kontaktu. Myślałam, że przeszło mi i miałam wyjebane. Kiedy ją zobaczyłam i usłyszałam jej słodki głos, poczułam ukłucie w sercu i jak nieznacznie przyspieszyło. Kiedy mnie przytuliła, nie odwzajemniłam uścisku, ledwo zdołałam się powstrzymać przed pocałowaniem jej przed jej znajomymi. Jeśli jest to prawdziwa miłość to ja jej nie chce. Bo zawsze kiedy usłyszę jak moja znajoma mówi o niej, przechodzą mnie dreszcze i przyspiesza mi tętno.

(Pon) 21 marca 2016

Dzisiaj spotkałam się z moją kuzynką. Mimo,że umówione byłyśmy na jutro. Dawno się nie widziałyśmy, ponad półtora roku. Bardzo ostatnio chciałam się z nią spotkać, a kiedy dowiedziałam się, że była w szpitalu to musiałam się z nią spotkać. Kiedy ją zobaczyłam nie wyglądała tak jak to półtora roku wcześniej strasznie się jej przytyło,nie mam nic do tego, ale żeby aż tyle w ciągu osiemnastu miesięcy? Kiedy z nią rozmawiałam okazało się, że całkowicie wycofała się ze swojego wcześniejszego życia, dziewczyna która była wcześniej strasznie towarzyska wycofała się praktycznie ze swojego dotychczasowego życia, kiedy próbowałam ją dotknąć albo robiłam to całkowicie przypadkowo to się odsuwała, a powód dlaczego trafiła do szpitala był taki, że popadła w depresję. Kocham ją,  wcześniej myślałyśmy całkiem podobnie, nadal jest tak samo. Nie dziwię się czemu to skończyło się u niej tak a nie inaczej, ja sama ledwo daję radę.
Spotkałam jej koleżankę całkowicie zakręcona dziewczyna, mówiła o wszystkim i gęba jej się nie zamykała.
Kiedy nadszedł koniec naszego spotkania, zapytałam jak mam dojść na przystanek, po drodze zaczęłam mówić sama do siebie, przez co ludzie się na mnie krzywo patrzyli. Było już ciemno kiedy byłam w swoim "miasteczku", wszędzie latarnie już się świeciły, idąc chodnikiem dotarłam do miejsca gdzie żadna z latarni nie działała, było strasznie ciemno i ta ciemność sprawiła, że zaczęłam odczuwać niepokój. Nigdy wcześniej nie bałam się ciemności, stawiając kolejne kroki w ciemności zaczęłam się delikatnie trząść.
Z dnia na dzień zaczęłam cierpieć na nyktofobie.

(Pon) 14 Marca 2016 00.18

Nie mogę spać, mimo że moje powieki są  ciężkie. Myślę o tym jaka jestem. O tym,że mam dwie twarze. Jedną dla innych, jedną dla siebie. Ta dla innych to ta kiedy cały czas się uśmiecha,śmieje i jest miła dla innych mimo że robią jej olbrzymią krzywdę. Ta dla mnie, to olbrzymia świruska i nie taka pozytywna,tylko taka psychiczna, która lubi krew, przemoc i różne ostre narzędzia (najbardziej noże). Wiem ,że  na kuli ziemskiej takich jak ja jest mnóstwo. Żyjemy przeszłością i nie patrzymy prawie w ogóle w przyszłość, nic nie planujemy na te dalsze terminy. Czemu? Nie, nie dlatego,że nie wiemy co chcemy zrobić, gdzie być, co robić.
Są tak właściwie dwie opcje,pierwsza to  taka-że siedzimy w naszej przeszłości tak bardzo,że nie widzimy naszej przyszłości, druga opcja to taka-że nie wiemy czy dożyjemy,no cóż wypadki chodzą po ludziach,prawda? Ale nie tylko wypadki, niektórzy sami kończą swoje żywoty bo nie czują że ich miejsce jest tutaj na ziemi.